Ontwikkel je impathisch vermogen

by Yvonne

Impathisch vermogen ontwikkelen? Daar heb je waarschijnlijk nog nooit van gehoord. En dat klopt ook. Je kent waarschijnlijk het woord empathisch  wel. Dat staat voor, er zijn voor anderen. Klaarstaan voor anderen, zo wordt het je geleerd. De tegenhanger is impathie. Een nieuw woord, maar wat hebben we er een behoefte aan. Ontwikkel je impathisch vermogen. We leggen het je uit.

Wat is impathie?

Impathie is het vermogen om zichzelf te benaderen met een accepterende houding, om zichzelf waar te nemen en te begrijpen met alles wat er kan en mag zijn aan gevoelens en gedachten. Impathisch vermogen staat  voor zelfcompassie, voor goed voor jezelf zorgen. Zodat je jezelf accepteert, waardeert en leeft vanuit zelfrespect en eigenwaarde. Als je dit hebt, ben je als vanzelf empathisch in balans.

Goed voor jezelf zorgen, wie krijgt dat mee?

De geboorte van een kind, is het mooiste wat ouders kunnen overkomen. 9 maanden er op wachten, alles staat gereed. En dan is het er en weet van toeten nog blazen. Het moet alles leren. En dat gaat het los. Het kind wordt bestraft en niet geprezen. We gaan er vanuit dat een kind alles wetend is. Langzaam aan verdwijnt de liefde die plaats maakt voor zelf afwijzing. Dat is immers wat het kind meekrijgt in zijn jonge leven. Zie je wel, ik kan het niet, ik ben er niet goed in. Laat ik beter mijn best doen. Een angst wordt ontwikkeld, waarvoor geen idee. Je leert zo niet goed voor jezelf te zorgen, want je krijgt het niet mee. Van jezelf houden dat mag niemand. Dat is niet oké.

De droom van de ouders spat uiteen

De ouders leven hun eigen leven, vluchtig, want er moet zoveel. Het kind staat met lege handen en begrijpt het niet. De grote zoektocht naar liefde begint. Dezelfde zoektocht als waar de ouders ook mee bezig zijn. Het kind was een droom die uitkwam. Maar het kan huilen, zeuren, dreinen, vragen. Ze moeten er tijd voor inleveren. Ze moeten er rekening mee houden. Het is een last waar ze niet bij stil hebben gestaan. Het kind komt in het verdomhoekje terecht en mag zichzelf gaan opvoeden. Zolang de ouders er geen last van hebben, is het goed. Het kind weet dat en verstopt zich, laat zich niet horen. Of juist wel en dat kind is ook het kind van de rekening. De droom van de ouders spat langzaam uiteen. Ze verzuchten, wat fijn zou het zijn als het vertrekt.

De zoektocht begint, maar naar wat?

Zowel de ouders als het kind zoeken. Wat ze zoeken weten ze niet. Ze zoeken naar rust, tevredenheid, geluk. Maar als je niet weet wat dat is, hoe weet je dan waar je naar moet zoeken. We zoeken het bij anderen, in spullen, in macht, in geld. Niets dat ons bevredigd. Ondertussen starten we een relatie en klampen er ons aan vast. We denken dat we datgene wat we zoeken, nu hebben gevonden. Met als kers op de taart, kinderen! De angst viert hoogtij, want wat er is, willen we niet kwijt. Dat datgene wat er is, ons niet bevredigd, onvoldoende is. We zien het niet. Het onvermijdelijke diepe dal dient zich aan.

Het diepe dal dient zich aan

Het is onvermijdelijk, niemand ontkomt er aan. En het start zo rond ons veertigste. Een diep dal dient zich aan. We raken alles kwijt, we hebben alleen onszelf nog. En dan, dan komt het er op aan, Gaan we inzien dat we wel mooi zijn zoals we zijn. Dat we niets verkeerd hebben gedaan. Dat de liefde er al is, maar ons is ontnomen? Als we dat gaan begrijpen, inzien, beseffen, dan start het proces naar een impathisch leven. Maar we zullen eerst door dat hele diepe dal moeten, eer we beseffen wat er is gebeurd. Wat ons is ontnomen, niet is geleerd. Daarom wilden we het anders doen bij onze eigen kinderen. Is ons dat gelukt? Nu snap je waarom je dat zo graag wilde.

Het impathisch vermogen wordt ontwikkeld

Tijdens het diepe dal zijn we compleet op onszelf aangewezen. Alsof het zo moet zijn, maar dat zien we pas achteraf. Het lijkt alsof niemand nog te vertrouwen is. Sterker nog, je wilt zelf niemand meer in je nabijheid. Daar zit je, moederziel alleen, je bent bijna 50, is dit het nu! Is dit het leven, gedachten gaan door je heen. Voor mij hoeft het niet meer, maar ja de kinderen. We stoppen met de zelf afwijzing. We durven voor onszelf op te komen, klaar te staan. Nee te zeggen, grenzen aan te geven. Afscheid te nemen, los te laten. We vinden eindelijk onszelf (weer terug). We moeten wel, er is niemand anders die het voor jou kan doen. Je laat ook niemand meer toe. En de enige weg die je nu nog kunt bewandelen, is lief worden voor jezelf. Er zijn er ook die hier niet mee starten. Die blijven klagen en schoppen. Verzuren van binnen. Jij niet, jij wilt vooruit!

Je wordt impathisch

Ontwikkel je impathisch vermogen. Niemand ontkomt er aan. Niemand kan jou helpen. Datgene wat je zoekt ben je op de verkeerde plekken gaan zoeken. Datgene wat je zoekt, vind je pas als je impathisch wordt. Naar binnen keert, luistert naar wat je hart je ingeeft. Je gevoel je wilt vertellen. Gelukkig word je niet van een dure bank, een kast vol schoenen, mensen om je heen die het niet goed met je menen. Daar heb je het altijd gezocht. Nu je niets meer hebt, op jezelf bent aangewezen, lijkt het wel alsof er in jou lampen zijn gaan schijnen. Je ervaart een kompas in jezelf en het lijkt wel of het je begeleidt. Het jou de weg wijst die voor jou de juiste is. Je impathisch vermogen ben je aan het aanspreken en ontwikkelen.

Nu ben je er. Nu hoef je nergens meer naar te zoeken. Je hebt jezelf gevonden. Je beseft nu dat datgene waar je zo naarstig naar op zoek was, er altijd al is geweest. Alleen je wist het niet. Ze hebben het je vergeten te vertellen. Ze hebben je de sleutel voor geluk niet meegegeven. Ontwikkel je impathisch vermogen kun je samen doen met een therapeut. Interesse? stuur een email naar info@vind-jezelf.nl

 

You may also like

1 comment

Leave a Comment